گاهشماری در ایران باستان
آثار بهجا مانده نشان میدهد که گاهشماری در ایران پیشینهای بسیار طولانی دارد. روایتهایی از وجود گاهشماری در روزگار زرتشت در حدود هزارهی دوم پیش از میلاد خبر میدهد. اما قدیمیترین گاهشماری که اطلاعات کاملی از آن در دسترس است مربوط به دورهی هخامنشیان (۵۵۸ – ۳۳۰ پ. م.) است. این گاهشمار که مدل خورشیدی – ماهی بابلی است با مبدأ بر تخت نشستن پادشاهان هخامنشی در ایران رواج یافت. البته بعدها پس از تصرف مصر به دست ایرانیان و آشنایی با تمدن مصریها، ایرانیان تقویم ساده و منظم مصری را بهکار بستند که همان تقویم خورشیدی است که ۳۶۵ روز داشت. دقیقا نمیتوان گفت که گذشتگان چه موقع دریافتند که سال خورشیدی آنان به اندازه شبانهروز از سال حقیقی کمتر است؛ اما بهیقین میدانیم که در قرن سوم پیش از میلاد با استفاده از سالهای کبیسه، اشتباههایی که تا آن زمان وجود داشت رفع شده بود.
