تقویم امروزی در ایران
برخلاف برخی کشورهای اروپایی و آمریکایی، گاهشماری در ایران مسئلهی پیچیدهای است. زیرا محققان ایرانی با تنها یک نوع تقویم و یک مبدأ سر و کار ندارند و در طول تاریخ ما از انواع تقویمها و مبدأها استفاده شدهاست. از اوایل دوره اسلامی تا همین اواخر دورهی قاجار، گاهشماری رایج در ایران، گاهشماری برپایه گردش ماه با مبدا هجرت یا هجری قمری بود و ماههای سال هم همان ماههای تقویم عربی بود. شاید بتوان گفت تنها نشانهی برجستهی بازمانده از گاهشماری ایرانی در این زمان نوروز بود که همچنان در ادامهی سنتی دیرین در نخستین روز بهار جشن گرفته میشد. تا اینکه در اواخر سال ۱۲۸۹ هجری خورشیدی به تصویب مجلس وقت، گاهشمار خورشیدی به عنوان گاهشمار رسمی پذیرفته شد و نام ماههای خورشیدی به صورت برجهای ۱۲گانه (حَمَل، ثور، جوزا، سرطان، اسد، سنبله، میزان، عقرب، قوس، جَدی، دَلوْ، حوت) رواج یافت.
در سال ۱۳۰۴ خورشیدی برابر ۱۹۲۵ میلادی، در نهایت، تقویم ما به شکلی که امروزه میشناسیم درآمد. در این سال، آغاز سال را رسماً برابر با ابتدای بهار نهادند و برای ماههای سال هم همان نامهای گاهشماری دورهی باستان (فروردین، …) را به کار بردند. البته این گاهشمار تفاوتهایی نیز با گاهشمار باستانی داشت. بگذارید کمی به گذشته بازگردیم.
