UNFCCC
در دههی 90 به پیشنهاد کشورهای عضو سازمانملل، کنوانسیونی با نام UNFCCC برای همکاری کشورها در حل مشکل گرمایش زمین پدید آمد. هدف از این کنوانسیون، کاهش عوامل انسانی موثر بر گرمایش زمین و همکاری برای مقابله با اثرات زیانبار آن عنوان شد. این کنوانسیون کشورها را تشویق میکرد تا در جهت کاهش گازهای گلخانهای تولیدیشان تلاش کنند. در سال 1997، گروهی از کشورهای عضو UNFCCC پیمان جدی تری برای حل این مشکل پیشنهاد کردند. در این پیمان نامه، که به پیمان کیوتو معروف شد، مقرر شده که 37 کشور صنعتی دنیا و همهی کشورهای اروپایی بایستی در مصرف انرژی ترتیبی اتخاذ کنند که از ابتدای سال 2008 تا پایان سال 2012، گازهای گلخانه ای تولیدی آنها نسبت به سال 1990، 5% کاهش یابد. این کشورها به این دلیل مجبور به انجام این تغییر شدهاند که فعالیتهای صنعتی آنها در طول 150 سال گذشته، مسبب اصلی آلودگیهای امروزهی زمین است.
از میان این کشورها آمریکا، استرالیا، موناکو و کرواسی، این اجبار را نپذیرفتهاند. اما برخی دیگر از این کشورها، از همان زمانِ امضای معاهده، تا ابتدای سال 2005، بخشی از تعهدات خود را به انجام رساندهاند. نقشهی بالا نشان میدهد در ابتدای سال 2005 هر کشور تا چه میزان به هدف تعیین شده، نزدیک شده است.
سال گذشته، سران کشورهای دنیا دعوت شدند تا در اجلاس سران کشورهای عضو UNFCCC که دسامبر 2009 در کشور دانمارک برگزار خواهد شد، شرکت کنند. قرار بود دراین اجلاس تصمیات جمعی موثرتری برای آیندهی زمین اتخاذ شود. نکتهی جالب این بود که در این اجلاس ایالات متحده بیش از دیگر کشورها نگرانی خود را از تغییرات آبوهوای زمین نشان داد و پذیرفت که تعهداتی را بپذیرد، اما کشورهایی مانند چین و هند که بهتازگی صنعتی شدهاند و با وجود فعالیتهای صنعتی بسیار، هنوز از کشورهای ثروتمند دنیا بهحساب نمیآیند، برای تنظیم تعهدات الزامآور، مخالفت بسیار کردند.
فعالان محیط زیست در سراسر دنیا، از روزها پیش، شمارش معکوس را برای برگزاری این اجلاس آغاز کرده بودند. اطلاعات و اخبار این اجلاس را اینجا ببینید .
